Uit de wijk

Politiek is er voor de mensen.

Studenten van de Fontys Hogeschool Journalistiek gaan tot 3 maart vijf Tilburgse wijken en Berkel-Enschot in.  Ze schetsen de belangrijkste vraagstukken en horen  van bewoners wat de verkiezingen zouden kunnen en moeten veranderen.

Na de introducties hieronder vindt u per wijk audio-, video- of fotoproducties.

Bas van Duren, Stephan Gabriëls en Sjuul Nelissen zullen het centrum intrekken. Waar heeft dit deel van de stad behoefte aan,  wat verwachten bewoners van de verkiezingen?

Bas:
Met zes weken bloggen voor de boeg over de Tilburgse gemeenteraadsverkiezingen, is het handig om mezelf even voor te stellen: hallo. Mijn naam is Bas van Duren, student journalistiek en alweer ruim vijf jaar Tilburger. Van onze groep bloggers ben ik ongetwijfeld een van de weinigen die de vorige Tilburgse verkiezingen bewust heeft meegemaakt en ook nog heeft gestemd. Maar op wie? Geen flauw idee.

Ik denk dat Tilburg op het gebied van gemeentepolitiek te maken heeft met een probleem dat meer steden in Nederland bezighoudt: er zitten veel studenten in de stad die ervan uitgaan dat zij niet blijven plakken na hun afstuderen. Of nou de Verenigde Senioren Partij of de Nederlandse Moslim Partij de meeste stemmen behaalt, is, zoals de Engelsen zo mooi zeggen ‘the least of their concern’. En dat was het voor mij destijds ook. Maar het boeit me ondertussen wel.

In de afgelopen vijf jaar heeft Tilburg een plekje in mijn hart gekregen. Dankzij mijn hoofdredacteurschap van muzieksite 3VOOR12/Tilburg heb ik enorm veel mensen leren kennen en ben ik fervent improvisatietheaterspeler, behorend bij improgroep Rataplan. We repeteren in het MIDI-theater en ik moet altijd aan ons Ruudje denken als we daar zijn. Samen met collega’s Sjuul Nelissen en Stephan Gabriëls duik ik de komende zes weken onder in het centrum om ons helemaal te verdiepen in wat daar speelt. Ik heb er zin in. En wat betreft al die verkiesbare mensen? Lòt ze mar koome, ik lus ze gruun!

Stephan
Een geboren Tilburger. Dat ben ik. Maar één keer in m’n leven heb ik daadwerkelijk de macht gehad iets te kunnen veranderen in mijn stad. Ik zie mezelf nog staan, vier jaar geleden in de hal van het studentenhuis aan de Lange Nieuwstraat. Een klein kaartje dat er nogal officieel uitzag trok mijn aandacht. Vooral het mooie hologram op de voorkant kon mijn bewondering krijgen. Ik zie me nog het kaartje omdraaien en de letters lezen die samen het woord ‘gemeenteraadsverkiezing’ vormden.

Wanneer ik een parallel trek tussen het schoonmaakrooster en het stembiljet, dan denk ik dat mijn stukje macht nog steeds in een donker hoekje ergens tussen de spinnenwebben hangt. Nu, vier jaar later, vraag ik me af of ik met mijn stem veel heb kunnen voorkomen. Want er zijn nogal wat dingen waar de gemeente haar burgers voor had moeten behoeden. Spannend dat ’t was!

In die immens grote zaal zag ik voor ’t eerst een tekenfilm. Het Midi-theater is onlosmakelijk verbonden met mijn eigen geschiedenis. Hoe bestuurders door een simpel klein bioscoopje een hele stad hebben doen wankelen. Alsof ik in een stomme film was terechtgekomen. Bij volkszanger Wesley wens je ook geen geluid en juist hij krijgt een tegel op de Walk of Fame! Helemall wel of helemall niet?! Aventura; nou dat was ‘t! Nu moet ik shoppen in de binnenstad. Daar kan ik niet komen, want heel het verkeer staat vast. Door een nieuwe cityring. Die ook nog maar één kant op gaat!

Er zijn mensen met hart voor de stad, die veel beter weten welke beslissingen nu genomen moeten worden en welke later. Dat is geen kwestie van eenrichtingsverkeer. Wie zijn die mensen? Wat heeft voor hen voorrang? Samen met twee bijtgrage collega-journalisten breng ik het centrum van Tilburg in kaart. Politici beloven graag van alles, maar wij vragen ons af: “Wat wil Tilburg?”

Sjoerd Scholten, Jesper de Vaan en Niek Willems zetten hun zeepkist neer op het Korvelplein. Vanaf die zeepkist laten zij horen wat voor  Korvel belangrijke thema’s zijn die bij de verkiezingen zullen spelen.

Victor de Kok en Michiel Philippart trekken het sport- en recreatiegebied Stappegoor in. Dit deel van de stad is sterk in ontwikkeling, zowel op het gebied van recreatie als onderwijs. De ambities  zullen zeker een rol spelen tijdens de verkiezingscampagne.
Victor:
Stappegoor werd Nieuw-Stappegoor. Deze naamsverandering voor het gebied in Tilburg Zuid-West was de opmaat voor een ambitieus masterplan van de gemeente Tilburg. Na vijf jaar denkwerk werd het plan in 2007 met veel bombarie gepresenteerd. Nieuw-Stappegoor moest in 2013 garant staan voor een ‘moderne en hoogwaardige leefomgeving.’

Een bruisend centrum waar sporten, uitgaan, wonen en studeren samenkomen; dat is nog steeds het streven van de gemeente Tilburg . Die ambities passen goed in de wens van de stad om zich te profileren als ‘topsportstad’. De eerste paal die toenmalig burgemeester Vreeman in de grond sloeg beloofde veel goeds, maar in de jaren erna bleven de problemen zich opstapelen.

Het vertrek van de sportopleidingen van Fontys, hockeyclub Forward dat toch besloot af te zien van een complex op Nieuw-Stappegoor; in rustig vaarwater is het project nog niet geweest. Onlangs nog laaide er een discussie op over parkeertarieven voor bezoekers. Kortom: het verloopt allesbehalve soepel.

Een aantal projecten zijn ook al afgerond: de megabioscoop opende haar deuren, evenals het multifunctionele sportcentrum en een splinternieuwe ijsbaan. De realisatie van deze gebouwen is voor de gemeente en de investeerders (consortium bestaande uit Bouwfondsontwikkeling BV, Synchroon BV en Crapts Projectontwikkelingsmaatschappij BV) een stok achter de deur.

Het project zal hoe dan ook worden voltooid, aangezien er tientallen miljoenen in werden gestoken. Of er uit de vlakten van Nieuw-Stappegoor ook het beloofde ‘sportwalhalla’ zal verrijzen is de vraag. De aankomende gemeenteraadsverkiezingen zullen een grote rol gaan spelen in de beantwoording daarvan.

Hoewel Nieuw-Stappegoor een breed draagvlak kent in de gemeenteraad, zijn er een aantal hete hangijzers die bepalend kunnen zijn voor de ontwikkeling van het paradepaardje van de gemeente Tilburg. Zo kan de eventuele financiële steun aan profvoetbalvereniging Willem II (de gemeente heeft nu een trainingscomplex op de plek van de hockeyvelden in gedachten) en het parkeerbeleid bepalend zijn voor het realiseren van de torenhoge ambities die de gemeente en investeerders hebben.

Nieuw-Stappegoor een project dat de afgelopen vier jaar op volle toeren heeft gedraaid. Welke weg leidde het project naar de huidige situatie? En waar gaat Tilburg heen met Stappegoor? De komende weken proberen wij die vraag te beantwoorden. Eén antwoord is een inkoppertje: 2013 was een te optimistische schatting.

Wesly Hegge en Ingrid van Melis doen verslag vanuit de Reeshof. Wat is voor dit stadsdeel belangrijk tijdens de verkiezingen? Wat vinden bewoners in Witbrant, Koolhoven en Dalem van de gemeentepolitiek?

Ingrid:
Vanaf deze week tot de verkiezingen op 3 maart gaat deze Bossche zich onderdompelen in de Tilburgse gemeentepolitiek. Natuurlijk heb ik de grote onderwerpen op de voet gevolgd: het referendum voor de mall, de hoog opgelopen kosten van het Miditheater, het aftreden van burgemeester Vreeman en onlangs het vertrek uit de gemeenteraad van Hans Smolders en zijn partij. Maar wat speelt er verder?

Wat zijn belangrijke punten die door de gemeentepolitiek moeten worden aangepakt? Samen met Wesley Hegge ga ik me verdiepen in de wijk Reeshof. Welke punten moeten worden aangepakt? Welke problemen moeten worden opgelost? Wat vinden bewoners in Witbrant, Koolhoven en Dalem van de gemeentepolitiek?
Onze taak is dus het in kaart brengen van wat er leeft en speelt in Reeshof. Natuurlijk gaan we ook in gesprek met de kandidaat-raadsleden.

Wat zijn hun plannen voor de komende vier jaar? Wat gaan zij aanpakken? Welke (loze) beloftes doen zij de Tilburgers? We gaan met politici hun eigen wijk in om te kijken wat er aan de hand is. De komende vijf weken zullen we veel in de wijk zijn te vinden om in gesprek te gaan met bewoners, wijkraden, politici enzovoort. Zoals de gemeente ook graag roept: laat uw stem horen!

Stijn Brands, Mark Roovers en Stefan Ten Teije nemen Stokhasselt onder de loep. Leven de gemeenteraadsverkiezingen in de wijk? Hoe ervaren bewoners zelf de leefbaarheid? En wat kunnen partijen daar aan doen?

Stefan:
Hoewel de kou en sneeuw de waan van de dag parten speelt, duurt de verkiezingsstrijd voort in Tilburg. Ook in de wijk Stokhasselt trekt het campagneteam zich niets aan van de PvdA-oproep om de verkiezingen in klimaatgunstigere tijden te houden.

De Noord-Tilburgse, multiculturele wijk met ongeveer 7.000 inwoners is namelijk toe aan verandering. En die verandering kan alleen tot stand komen als de politiek beloftes maakt. Het is juist in deze tijd belangrijk om die beloftes uit den monden van de raad te trekken. Wat wil Tilburg met Stokhasselt? En wat wil Stokhasselt van Tilburg?

Op die vragen proberen Stijn Brands, Mark Roovers en Stefan ten Teije antwoord te krijgen. Deze studenten journalistiek keren Stokhasselt binnenste buiten. Een veelbewogen wijk waar een groot gevoel van onveiligheid heerst. De mix tussen autochtonen en allochtonen moet volgens de wijkbewoners beter, blijkt uit een enquête van de SP. En men pleit voor meer speelplekken voor kinderen. Zijn dat de speerpunten voor de verkiezingen?

De Tilburgse politiek moet zich tot de verkiezingsdag – 3 maart – juist laten zien op plekken waar men toe is aan verandering. Stokhasselt is zo’n plek. Maar waar kunnen de partijen zich het beste op spitsen? Kan de coalitie de wijk overtuigen dat ze op de goede weg was en ook hier een meerderheid halen? Of is de uit angst geboren represaille dat de wijk tot een totaal andere keuze komt in het stemhokje in vergelijking met vier jaar geleden? We zullen het zien…

Stefan ten Teije ging op maandagavond de wijk in om te kijken of hij kon aanschuiven bij het eten, om te praten over de wijk.

De schuwe wijk Stokhasselt
Het is koud en guur. Kwart voor zes. Etenstijd. Ik ben naarstig op zoek naar een plekje om te eten. Lijkt me een mooie aangelegenheid om  te vragen naar de tevredenheid over de wijk en bovendien een beetje de gastvrijheid te testen. Stokhasselt in Tilburg wordt al aardig donker, zodat de lichten in de woonkamers aangaan.

Ik probeer een eerste rijtjeswoning aan de Tartinistraat. Niemand thuis. Volgende woning. Ik hoor wat gestommel in de gang, maar er wordt weer niet opengedaan. En zo duurt dat nog even. Na zes of zeven huizen heb ik meer geluk en hoor ik dat aan de andere kant van de voordeur de sloten eraf worden gehaald. Deur gaat open. “Hallo, ik ben Stefan, journalist. Ik doe een buurtonderzoek in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen en vroeg me af of ik even aan kan schuiven aan tafel.” Boem. En de deur is weer dicht.

IJdele hoop, dus. Misschien moet ik iets minder direct zijn. Maar de mensen zijn schuw. “Normaal gesproken doe ik niet eens open als het al donker is”, zegt een meneer bij de vijftiende woning die ik probeer. “Hiernaast woont een bajesklant, daarnaast woont ook een bajesklant. De wijk is niet meer zo als het geweest is. Verpauperd.” Ik schrik een beetje van de angst. Ook bij verscheidene huizen waar allochtonen open doen, mag ik niet naar binnen. “Nee, liever niet.” Maar ook bij een volgend adres: “Journalist? Daar wil ik niks mee te maken hebben!” Klap. Dichte deur. “Meneer zegt dat hij journalist is”, hoor ik de meneer door de deur tegen een ander zeggen.

In de meeste gevallen is er niemand thuis. Iets minder vaak gaan de gordijnen open en wuiven mensen dat ik weg moet. Ik ben verbaasd. Het is weliswaar al donker. En mensen weten op voorhand niet wat de bedoeling van mijn bezoek is. Maar wat is er eerder gebeurd als de barrière tussen de leefruimte binnen en de sociale omgeving buiten zo groot is?

Na bijna drie kwartier heb ik eindelijk beet. Hans doet open. Zo blijkt hij te heten. Maar zijn achternaam wil hij niet zeggen. Dat lijkt hem ‘niet verstandig’. Hans is 68 jaar en woont al 43 jaar in zijn huidige woning in Stokhasselt. “Dit is een volksbuurt, al vanaf het begin dat ik hier woon. Niks ergs aan, hoor. Zeker niet. Hier wonen gewone mensen, met weinig status en weinig geld.” Maar het grootste probleem van de wijk: onveiligheid. “De laatste jaren zijn er alleen nog maar allochtonen bijgekomen. Daar wil ik in algemeenheid geen kwaad van spreken, maar er zitten veel rotte appels tussen.”

Hans loopt sinds zijn pensioen, drie jaar geleden, geregeld door de wijk. “Soms wel vijf keer op een dag. Even voor de afleiding. Maar je vangt een hoop narigheid op. “Inbraken, ontzettend veel inbraken. Hierachter is een schuur al drie keer in korte tijd gekraakt. Ik heb ook weleens gezien dat het gebeurde, op klaarlichte dag.” Hans snapt dan ook wel dat de buurt zo schuw is. “Er gebeuren hier gekke dingen. Vooral in de zomer. Hangjongeren zorgen voor veel overlast. Hierachter op een pleintje worden drugs gedeald. Dat soort dingen. Het is hier niet fijn wonen. ’s Avonds gaat de deur op slot.”

Na een prettig gesprek en een gastvrije ontvangst stap ik de koude en donkere wijk weer in. Nog een adres proberen? Laat ik dat maar niet doen. De kans is klein dat er nog iemand open doet om acht uur ’s avonds. Onbewust en daarna bewust kijk ik geregeld om, om te zien of er iemand aankomt. Zo werkt het dus; beeldvorming. Ik ben op mijn hoede. Maar de straat ziet er leeg en vredig uit. Niets aan de hand.

Berkel-Enschot staat de komende jaren veel ontwikkelingen te wachten. Een nieuw dorpshart, de bouw van duizenden woningen.  Mandy Spronk en David de Vries trekken het dorp in om de stemming te peilen.

David:
Met een paar klikken op de muis sta ik zomaar in een straat in Berkel-Enschot. Een dorp waar ik voor dit blog nog nooit van had gehoord. Maar gelukkig is daar Google, de internetgod die wel overal een antwoord op heeft. En dankzij Hem kom ik er direct achter dat het dorpje niet Berkel en Schot heet, zoals ik in eerste instantie dacht, maar dat er een streepje tussen mag. Mijn god heeft ook een zoon, die Maps heet en er oranje uitziet. Net als Jezus laat hij mij de weg zien en vandaag is dat dus Berkel streepje Enschot.

Ik heb geen idee wat ik moet verwachten, er is mij alleen verteld dat ‘er villa’s staan en dús rijke mensen wonen’. Bij mij in Dordrecht is laatst ook een villawijk gebouwd. Daar wonen nu vooral mensen met een dubbele hypotheek en een lease-auto. Nou niet bepaald mijn voorbeeld van ‘dat wil ik later ook’. Daarnaast lees ik op de website van Quote dat de familie Versteijnen zich het rijkst mag noemen in Tilburg met een geschat vermogen van 20 miljoen euro. Niet weinig, maar ook niet echt indrukwekkend voor zo’n grote gemeente.

“Dat komt door al die studenten”, hoor ik u nu denken en ik geef u groot gelijk; school is nog altijd de uitvalbasis voor de grootste paupers, including me. Ik beland in de Antony van Dijcklaan en dat valt tegen. Als ik uit mijn eigen raam kijk zie ik bijna hetzelfde. Huizen uit de categorie ‘kan nog net’ en van de zes auto’s die door het Google-wagentje zijn gespot (of zal ik hem Ark noemen, hij verzamelt tenslotte onze wereld), staan er in mijn buurt vier precies dezelfde, alleen in een andere kleur.

Ik klik wat verder en ik moet toegeven dat Berkel streepje Enschot er niet onaantrekkelijk uitziet. Geen vervallen huizen, strak aangelegde tuintjes en ik zie nog geen flitspalen. Maar de villa’s met de grote hekken en bewakingscamera’s waar ze het op school over hadden, kan ik niet vinden. Gek, want zo heel groot is dit dorp niet. Zouden mijn medestudenten hier eigenlijk wel eens zijn geweest, of hebben ze die mooie verhalen ook maar van horen zeggen? Zoals dat ook nog wel eens het geval is in de politiek.

Politiek? Ja, daar gaat dit blog over. Ik wil wel eens weten hoe Berkel streepje Enschot over politiek denkt. En vice versa (mijn taalgebruik is er al helemaal klaar voor). Is de PvdA hier ook zo goed als dood? Wat scoort het CDA in dit nep-Dordrecht? En gaat Trots op Tilburg hier zetels winnen? Of hebben ze op school nu wel gelijk als er gezegd wordt dat het hier vooral VVD’ers zijn? God Google kan het mij vandaag nog niet vertellen. Hij kan niet vooruitzien. Ik zal achter mijn geloof vandaan moeten stappen en op zoek moeten gaan naar de mensen die hier leven. Berkel streepje Enschot, here I come!

Als ik de baas van Berkel was…
Hoe denkt de Enschottenaar eigenlijk over de verkiezingen? Wat zou hij veranderen als hij voor een dag burgemeester zou zijn? Ze worden wat overvallen als wij hen de vraag stellen wat ze zouden doen als ze voor een dag de baas zouden zijn in het dorp. “Wij wonen hier heerlijk hoor”, zegt een paar dat staat te wachten op de bus.
Maar kort na uitspraken in de trant van ‘ik ben over het algemeen tevreden’, komen al snel de ergernissen. “Overal ligt hier hondenpoep en er is niet genoeg gestrooid toen er zoveel sneeuw lag! Mijn man is zelfs gevallen, omdat onze straat niet was vrijgemaakt”, klaagt de vrouw. Daarentegen zijn andere mensen die wij spreken over het algemeen wel tevreden over het strooibeleid. “De hoofdwegen zijn vrijgemaakt, en ik begrijp wel dat ze niet alle straten kunnen strooien.”

Als we de wat oudere inwoners van Berkel-Enschot naar hun mening vragen, wordt er geklaagd over de gemeente Berkel-Enschot die zich nooit bij Tilburg had moeten voegen. Dat is inmiddels al ruim tien jaar geleden. En volgens de TVP, de partij die wordt geleid door inwoonster Loes Dielissen, zijn de mensen in Berkel-Enschot inmiddels gewend aan het feit dat ze nu bij Tilburg horen.

Maar als wij de vraag stellen wat er veranderd is sinds de samenvoeging, klaagt menig inwoner dat het groene Berkel-Enschot steeds meer aan het verdwijnen is. “Alles wordt volgebouwd. De mooie boerderijen moeten plaatsmaken voor nieuwbouwwoningen en we worden vastgebouwd aan Tilburg. Zo blijft het toch geen dorp meer.” Klik hieronder voor nog meer reacties

Inwoners van Berkel-Enschot aan het woord

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.